چارهٔ لنگ

قسمت شماره ۱

با موضوع: آن چاره‌ی لنگت را آخر چه اثر باشد؟


گر دیو و پری حارِس با تیغ و سپر باشد
چون حکمِ خدا آید، آن زیر و زبر باشد

بر هر چه امیدستت، کی گیرد او دستت
بر شکلِ عصا آید وآن مارِ دوسر باشد

وآن غصّه که می‌گویی: آن چاره نکردم دی
هر چاره که پنداری، آن نیز غَرَر باشد

خود کرده شِمُر آن را، چه خیزد از آن سودا؟
اندر پیِ صد چون آن صد دامِ دگر باشد

آن چاره همی‌کردم، آن مات نمی‌آمد
آن چارهٔ لنگت را آخر چه اثر باشد؟

از مات تو قوتی کن، یاقوت شو او را تو
تا او تو شوی، تو او، این حِصن و مَفَر باشد

(مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۶۳۰)