آموزههای گنج حضور
چرا کسی که همانیدگیهایش زیاد میشود شکرگزار نیست؟
چون با بیشتر شدن همانیدگیها، من ذهنی او بزرگتر و سرکشتر میشود.
شُکر کَی رویَد ز اَملاک و نِعَم؟
شُکر میروید ز بَلویٰ و سَقَم
(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۳۰۱۳)
کوچکترین سبب سازی یا فعالیت ذهنی شما را به ذهن میبرد و در این صورت فضا باز نمیشود.
اگر قرار است همچنان مرکزتان پر از همانیدگی باشد، باید بدانید زندگیتان حتماً به هم خواهد ریخت.
هرچه ما به طرف مختار مطلق بودن خدا حرکت کنیم، کافی بودن خدا را بهتر درک میکنیم.
وقتی ما تا این حد به طرف دنیا میرویم، یعنی خدا کافی نیست. زندگی کافی نیست.
بی قراری و عدم آرامش ما در ذهن یه علت دیدن ما بر حسب همانیدگی هاست.
🔷 اگر دائماً در معرض غم ، درد و اخبار بد هستیم این نشان میدهد که مرکز ما پر از همانیدگی است. چرا که هر همانیدگی درد و غم خودش را به همراه دارد.
🔷 هر چه بیشتر فضا را باز کنید و به عنوان فضای گشوده شده وسیعتر شوید، من ذهنیتان کوچکتر میشود.
اگر چیزی به مرکز شما بیاید به ناچار بر اساس آن فکر خواهید کرد، در نتیجه فکرتان با فکر خداوند تفاوت خواهد داشت.
تا شما مرکز را از همانیدگیها خالی نکنید، مرض من ذهنی ادامه دارد. و این مرض آثاری چون خشم ، ترس ، حسادت ، رنجش و سایر هیجانات منفی را به دنبال خواهد داشت.
وقتی فضا را باز میکنیم اختیار و اداره امور زندگی خود را به دست زندگی میدهیم.
دیدن بر حسب همانیدگیها جریان زنده زندگی را که از آن ور میآید، آلوده میکند.
با احترام
فرهنگ از رشت